Το Νέο Σχολείο και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων βρέθηκαν αυτό το καλοκαίρι, για δεύτερη φορά, στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Την Παρασκευή 22 Αυγούστου 2025 παρακολούθησαν την Ορέστεια του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου.
Η Ορέστεια αποτελεί τη μοναδική σωζόμενη τριλογία της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και ένα κορυφαίο δείγμα της δραματουργίας του 5ου αιώνα π.Χ. Απαρτίζεται από τρεις τραγωδίες —Αγαμέμνων, Χοηφόροι και Ευμενίδες— και αφηγείται τον αέναο κύκλο της βίας και της εκδίκησης στην οικογένεια των Ατρειδών. Το έργο εστιάζει στην τραγική μοίρα των ηρώων αναδεικνύοντας θέματα όπως η τιμή, η δικαιοσύνη, η μητροκτονία, η ενοχή και η θεσμοθέτηση της έννομης τάξης.
Η παράσταση - σταθμός, ανέδειξε με τρόπο συγκλονιστικό το υπαρξιακό δράμα του ανθρώπου. Ένα δράμα διαχρονικό, που συνθλίβει την ανθρώπινη ύπαρξη, καταλύοντας σταθερά την αίσθηση του «είναι». Η εμπειρία της παράστασης αφύπνισε κάθε αρχέγονο συναίσθημα· φόβο, οδύνη, απώλεια, ξενιτιά — έννοιες που υπερβαίνουν τα σύνορα της γεωγραφίας και της ιστορίας και αγγίζουν τον πυρήνα της ανθρώπινης κατάστασης.
Η μνήμη ενεργοποιήθηκε ως μορφή γνώσης, ως επώδυνη αλλά και αποκαλυπτική ανάμνηση. Ο μύθος —στοιχείο καθοριστικό του έργου— δεν λειτούργησε ως απλό αφήγημα, αλλά ως όχημα φιλοσοφικού και οντολογικού στοχασμού. Στο βάθος του αποκαλύπτεται η αλήθεια του ανθρώπινου βίου: η εξουσία, η πολιτική, η κοινωνική ανισότητα, τα πάθη και η συλλογική μοίρα των λαών.
Αξιοποιήθηκε πλήθος συμβολισμών και ηχητικών στοιχείων: από το ηπειρώτικο μοιρολόι έως τη χρήση διαφορετικών γλωσσών, επιτυγχάνοντας μια παγκόσμια αίσθηση κοινής εμπειρίας και πόνου. Οι θεατές διένυσαν ένα υπαρξιακό ταξίδι. Από το ήπιο τιτίβισμα των πουλιών έως τους απόκοσμους ήχους της συλλογικής ανάσας, το αισθητικό αποτύπωμα της παράστασης υπήρξε καθολικό και πολυεπίπεδο.
Σε μια καθοριστική στιγμή, ο μύθος διέλυσε τα όρια της σκηνής και άγγιξε την πραγματικότητα: μια μάνα θρηνεί το παιδί της που χάθηκε σε πόλεμο, σε θαλάσσιο ναυάγιο, σε ένα τραγικό δυστύχημα. Παράλληλα, αναδείχθηκαν οι φιμωμένοι λαοί, οι καταπιεσμένες γυναίκες, τα θύματα κάθε μορφής βίας και αδικίας.
Η σκηνοθετική ματιά του Θεόδωρου Τερζόπουλου απέδωσε με συνέπεια και αισθητική πληρότητα το βάρος του αρχαίου λόγου, μετατρέποντας την Ορέστεια σε ένα τελετουργικό υπαρξιακής έντασης και πολιτισμικής μνήμης.
Ο Χορός, σημείο αναφοράς της αρχαίας τραγωδίας και πυρήνας της τραγικής παράδοσης, υπήρξε δυναμικός, εύπλαστος και βαθιά σωματικός. Η συλλογική του παρουσία μετουσιώθηκε σε παλλόμενη συνείδηση του λαού, του ασυνείδητου, του Άλλου, καθοδηγώντας το κοινό στη βιωματική πρόσληψη του μύθου, λειτουργώντας ως δίαυλος μεταξύ του αρχαίου και του σύγχρονου, του προσωπικού και του καθολικού.
Αξίζει να εξάρουμε την εξαιρετική ερμηνευτική συνέπεια και την αφοσίωση όλων των ηθοποιών. Το υποκριτικό σύνολο υπηρέτησε με ακρίβεια τη σκηνοθετική πρόθεση, δημιουργώντας ένα ενιαίο, επιδραστικό και αξέχαστο θεατρικό αποτέλεσμα.
Σας ευχαριστούμε όλους πολύ, για τη συμμετοχή σε αυτό το εκπαιδευτικό ταξίδι!
Ιδιαιτέρως ευχαριστούμε τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων για τη σπουδαία πρωτοβουλία!
